Het voelt aan als veel te lang geleden, dat ik hier nog eens een persoonlijke blog schreef. Niet over reizen of over klein wonen, maar over mezelf. Schrijven is altijd al de beste manier geweest om mijn emoties en gedachten een plek te kunnen geven. Ik doe dit vaak in flarden, in een boekje of op mijn telefoon. Dan ben ik het ‘kwijt’ in plaats van dat deze voortdurend in mijn hoofd blijven ronddwalen. Schrijven blijft mijn uitlaatklep, zo schreef ik onlangs naar Bert een brief van 2 bladzijden vol over hoe ik me nu voel, want we gaan het niet onder stoelen of banken steken, er is alweer veel gebeurd afgelopen periode. En waarom schrijf ik het dan naar hem in plaats van te vertellen? Omdat ik anders te veel in mijn emotie zou gaan en niet zou kunnen zeggen wat ik wil zeggen. En als ik het schrijf dan is het echt, echt wat ik wil zeggen en hoe ik het wil zeggen. Ik ben een schrijver, al altijd geweest.
Er is zoveel gaande in mijn leven dat ik heel wat dingen onderdruk. En jaja, ik hoor het je al zeggen. Dat mag je niet doen. Vroeg of laat komt het als een boemerang terug in je gezicht. Akkoord. Maar als ik wil gewoon kunnen functioneren en iets wil gedaan krijgen op een dag, dan is dit soms de enige manier voor mij. Het is mijn overlevingsmechanisme en voor mij werkt dit het beste op deze manier. Anders zou ik heel verdrietig worden of wegzinken in een depressie. Waar ik vroeger, als puber, heel wat struggelde om met zwarte gedachten om te gaan, of om daar tegen te vechten, kan ik dit nu wel vaak, al is het gewoon door ze ergens ver weg te steken. Dit kan ik absoluut niet altijd en dat maakt me ook alleen maar meer mens denk ik dan. En dat wil niet zeggen dat ik door het leven vlieg als een licht veertje meegenomen door de wind, absoluut niet. Want er is genoeg zwaarte om me met beide voeten op de grond te houden. Maar zo heeft iedereen zijn eigen manier om met z’n volgeladen rugzak de camino, dat het leven noemt, te wandelen.
En hier is ook een doel uit ontstaan. Ik wil graag eens de camino wandelen, maar omdat ik dat beetje wil opbouwen, heb ik als doel gesteld om een GR te wandelen. Enkele dagen onderweg zijn met een volgeladen rugzak. Dit even fysiek kunnen voelen in plaats van fictief. Ik hoop dat ik er gaandeweg toch een lichtere rugzak krijg om mee te nemen naar huis. We zullen zien, maar dat doel stel ik voor mezelf ergens in de eerste helft van 2026 en als boei. Ik schreef al eens hoe belangrijk boeien zijn in mijn leven. Dit is iets wat ik tijdens mijn burn-out geleerd heb en wel één van de belangrijkste lessen voor mezelf. Boeien blijven vastleggen, zodat je telkens weer iets hebt om naar uit te kijken. Dus voilà, dit is mijn boei. Wat is jouw boei? Waar leef jij naartoe?
Afgelopen week moest ik ook terugdenken aan het begin van mijn burn-out. Hoe we op weekend waren in de Ardennen en Bert me met de auto moest komen halen, omdat ik de 5km lange wandeling niet kon uitwandelen. Mijn lijf was op. En dat ik nu wekelijks ga lopen, zwemmen en wandelen. Amai dat had ik toen, nooit durven hopen of durven van dromen. Dat dit opnieuw zou lukken? Ik ging je niet geloofd hebben. Ik wil het woordje dankbaar niet te veel in mijn mond nemen, want ik krijg er soms de kriebels van, dat je voor alles dankbaar moet zijn. Maar ik ben trots, vooral op mijn lichaam. Dat het dit terug kan. Dat het mij terug kan dragen en ondersteunen. Ik draag er ook meer zorg voor, door geen alcohol te drinken en veel te bewegen. Ik doe dit niet alleen voor de fun, maar ook omdat dit de kans op borstkanker kleiner maakt. En daar komt mijn zus terug piepen. Mijn zus zit in alles, in wie ik ben en wat ik doe. De kans om zelf ziek te worden zit wel heer erg genesteld in mijn hoofd. En mijn lijf wordt zo vaak gecontroleerd, dat het me meer ongerust maakt dan dat het me gerust stelt. Waarmee ik niet wil zeggen dat ik een controle zou overslaan, want dat risico wil ik zeker niet lopen. Maar het zorgt ervoor dat ik het nooit zal kunnen loslaten, die angst.
Dat rouwen eenzaam is dat heb ik al mogen ondervinden. Maar het omgaan met de angst om zelf ziek te worden, om die controles te doorstaan en om de resultaten te aanhoren is eenzaamheid in het kwadraat. Het wachten op de resultaten, het katapulteert me elke keer opnieuw terug naar het wachten op de berichtjes van mijn zus. Is het deze keer goed nieuws? Of alweer slecht nieuws? Is er nog hoop? Of wordt deze zomaar even helemaal van tafel geveegd? Het is hard. Ik kan er geen ander woord voor bedenken.
En terwijl het leven geleefd wordt, passeert de tijd. Wordt er gezwommen, het ene moment surfend op de golven, het andere moment happend naar adem omdat een golf je onderuit haalde, maar dit steeds van boei naar boei. En in tussentijd probeer ik zo weinig mogelijk te denken aan de donkere zee die zich onder mij bevindt en waar ik me elke dag doorheen beweeg.
Wees lief voor elkaar
Ciao amigo’s! X
